Autor: Katarzyna Halicka

Zapraszamy na kolejną wystawę cyklu Olivia Art. Tym razem w lobby Olivii Star prezentujemy prace Anety Iwony Oniszczuk-Jastrząbek. Artystka, zawodowo związana z Uniwersytetem Gdańskim, od zawsze miała naturalną łatwość rysowania i malowania, jednak świadomie rozwinęła tę pasję dopiero w 2012 roku, gdy zetknęła się z profesjonalnym malarstwem w sopockim Color Spa. Rok później jej droga artystyczna zaowocowała pierwszą, kameralną wystawą. Inspiruje ją malarstwo współczesne, oparte na abstrakcji i minimalizmie, a jej obrazy są zapisem osobistych przeżyć i subiektywną interpretacją rzeczywistości, bez przywiązania do jednego stylu. Duży wpływ na jej sposób myślenia o malarstwie miały rozmowy i spotkania z Beatą Polak-Pelą. Po chwili przerwy do aktywnej twórczości wróciła w 2019 roku, równolegle z intensywną pracą zawodową jako prorektor ds. informatyzacji i umiędzynarodowienia UG.

 

Oddajmy głos samej artystce, która tak opisuje proces twórczy…

 

„Między horyzontem a szkłem” 

 

Wystawa „Między horyzontem a szkłem” powstała z jednego, prostego gestu: spojrzenia z wysokości. Z 32. piętra Olivia Star. Budynku, który sam w sobie jest opowieścią o nowoczesności, ambicji i świetle odbijającym się od szklanych fasad i z którego rozpościera się widok, którego nie można pomylić z żadnym innym. Tu Gdańsk pokazuje swoją pełnię: morze, lasy morenowe układające się w miękkie fale, zabudowę miasta i znak jego historii – żurawie. Z tej perspektywy człowiek stoi jakby pomiędzy światem materialnym, technologicznym, szklanym – a światem natury, przestrzeni, światła i milczącej obecności horyzontu. 

 

Ta wystawa jest odpowiedzią na pytanie, które zrodziło się właśnie tam, na tarasie widokowym: 

Co widzę pomiędzy miejscem, w którym stoję, a linią horyzontu? 

 

To spojrzenie otwiera cały wachlarz obrazów: kontenerowce płynące przez Zatokę, kutry spoczywające zimą na brzegu, monumentalne żurawie stoczniowe, plaże, niebo, fale Bałtyku, wnętrza restauracji Olivia Star, a także sam Star – budynek tak często oglądany, że staje się niemal bohaterem codzienności. 

 

Każde z tych przedstawień jest fragmentem tej samej panoramy. Zapisu relacji człowieka z miejscem, które zmienia się wraz z ruchem słońca, porami roku i rytmem miasta. 

 

Obrazy „Olivia Star” oraz „Błękitna Olivia Star” wprowadzają widza w centrum nowoczesnego Gdańska. W tych pracach architektura jest jednocześnie obiektem i lustrem, strukturą, która odbija niebo i jednocześnie staje się jego częścią. To malarska interpretacja współczesnego pejzażu miejskiego. 

 

W kontraście do monumentalności szklanego budynku stoi „Bodega w Olivia Star” – intymna, zmysłowa impresja wnętrza. Półki pełne win zamieniają się w kolorystyczną grę, a załamana perspektywa otwiera przestrzeń, która bardziej przypomina wspomnienie niż realistyczny zapis. To właśnie tutaj napięcie między szkłem a horyzontem przybiera osobisty, kameralny wymiar. 

 

Obrazy „Kontenerowiec” oraz „Gdańsk – miasto żurawi” stanowią opowieść o gospodarczej i historycznej tożsamości Gdańska. Kontenerowiec – zbudowany z prostokątów barw jest symbolem globalnych przepływów, ruchu i zmian, które rozgrywają się tuż poza linią horyzontu. To świat transportu, handlu, ekologicznego niepokoju i międzynarodowych powiązań, przedstawiony w formie malarskiego dialogu pomiędzy rytmem kontenerów a spokojem morza. 

 

Z kolei żurawie są punktem symbolicznym. Zielone kolosy wpisane w pamięć miasta. W obrazie „Gdańsk – miasto żurawi” stają się znakiem wolności, przemian i osobistej historii artystki. To pejzaż, w którym nie można oddzielić przestrzeni od emocji, bo w Gdańsku żurawie są zarówno topografią, jak i wspomnieniem. 

 

W obrazie „Bałtyk – nasze morze” morze ukazane jest nie jako fotografia wakacji, lecz jako krajobraz naukowy, geologiczny, historyczny. Bałtyk nie jest błękitny jak Adriatyk ani turkusowy jak Morze Śródziemne. Jest szarozielony, zmienny, trudny, a jednocześnie głęboko malarski. Woda staje się tu medium pamięci – łączy w sobie kolory, historię, bursztyny, wraki i codzienny rytm portów. 

 

W „Kutrach zimujących na brzegu” oraz „Poranku w Jelitkowie” pojawia się przestrzeń, w której kończy się miasto, a zaczyna morze. Kutry zimujące na brzegu są obrazem pauzy – chwilowego zawieszenia pomiędzy sezonami, pomiędzy wodą a ziemią. „Poranek w Jelitkowie” to z kolei pejzaż o świcie, w którym pierwsze światło otwiera dzień nad pustą plażą. Oba obrazy pokazują, że przestrzeń „pomiędzy” – pomiędzy lądem a morzem, snem a dniem, pracą a odpoczynkiem – ma swój własny, autonomiczny świat. 

 

Wszystkie obrazy, od przeszklonych ścian Olivia Star, przez stoczniowe żurawie i kontenerowce, po plaże i kutry, układają się w jedną wspólną narrację: zapis tego, co znajduje się między człowiekiem a horyzontem. To malarska odpowiedź na doświadczenie patrzenia z wysokości, ale również patrzenia w głąb – w przeszłość miasta, w osobiste wspomnienia artystki, w rytmy codzienności, które z pozoru są zwyczajne, lecz oglądane z odpowiedniej perspektywy stają się znakiem miejsca i tożsamości. 

 

„Między horyzontem a szkłem” – o czym opowiada ta wystawa? O relacji: człowieka – z miastem. O tym, jak nowoczesność odbija naturę, a natura pochłania ludzką architekturę w szerokiej perspektywie. O tym, jak horyzont jest zawsze trochę dalej niż nam się wydaje. I o tym, że przestrzeń pomiędzy szkłem wieżowca a linią morza wypełnia całe bogactwo krajobrazu: praca, historia, światło, ruch, statyczność, codzienność i zachwyt. 

 

 

Aneta Iwona Oniszczuk-Jastrząbek  urodzona 14 XI 1974 roku w Gdyni, jest profesorem Uniwersytetu Gdańskiego w dziedzinie nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w tematyce konkurencyjności, przedsiębiorczości i innowacyjności przedsiębiorstw oraz społecznej odpowiedzialności biznesu z uwzględnieniem gospodarki morskiej. Odkąd pamięta, malowanie, rysowanie czy szkicowanie zawsze przychodziło jej z dużą łatwością, ale nigdy nie rozwijała się w tym kierunku. Z profesjonalnym malarstwem zetknęła się dopiero w 2012 roku w Color Spa w Sopocie, które prowadziła Agnieszka Olędzka. 

Jest autorką i współautorką monografii poświęconych przedsiębiorczości w budowaniu zdolności konkurencyjnej przedsiębiorstwa oraz polityce morskiej. Uczestniczyła i uczestniczy w licznych unijnych oraz międzynarodowych programach naukowych, w tym m.in. Programie Ramowym Unii Europejskiej TRANSFORUM (2012–2014), Interreg South Baltic – SEAPLANSPACE (2018–2020), Interreg Baltic Sea Region – COMBINE (2019), European University – Projekt „European University of the Seas” – SEA EU (2019–2022), NAWA PROM 2 – Projekt: Międzynarodowa wymiana stypendialna doktorantów i kadry akademickiej (2019–2020), Horyzont Europa – CRISTAL (2022–2025). Jest członkiem towarzystw naukowych – Polskiego Towarzystwa Logistycznego oraz Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego.

 

Została odznaczona brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (2011) i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2015). Drogę naukową łączy z praktyką, a także z wieloma zmieniającymi się na przestrzeni lat funkcjami kierowniczymi na Uniwersytecie Gdańskim. Więcej… 

 

 

 

Prace prezentowane na wystawie

Olivia Star (2023)

Obraz przedstawia Olivia Star jako centralny punkt współczesnej panoramy Gdańska. Budynek, który dominuje wysokością, ale jednocześnie pozostaje w dialogu z otoczeniem. Przeszklona bryła odbija światło i zmienia się wraz z porą dnia, stając się ruchomą częścią krajobrazu. Artystka ukazuje Olivię Star jako miejsce obserwacji i zarazem obiekt obserwowany, symbol nowoczesności, który wyznacza rytm miasta.

 

 

 

 

 

 

 

 

Błękitna Olivia Star (2025)

Z tego ujęcia Star wydaje się niemal zanurzony w błękicie, wtopiony w niebo. Odbicia na elewacji zamieniają architekturę w świetlną powierzchnię, która balansuje między elegancją a dystansem. W obrazie budynek staje się ekranem dla zmieniającej się atmosfery: żyje dzięki światłu, które go dotyka, i dzięki cieniom, które go modelują.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bodega w Olivia Star (2025)

Obraz nie przedstawia wiernego zapisu wnętrza, lecz jego atmosferę. Półki z winami zmieniają się w rytmiczne pasma koloru, a miękko załamana perspektywa otwiera iluzję przestrzeni zawieszonej nad miastem. To wnętrze, w którym szkło, światło i pamięć splatają się w jedną opowieść. Intymny kontrapunkt dla monumentalności budynku.

 

 

 

 

 

 

 

 

Kontenerowiec (2023)

Kontenerowiec staje się tu symbolicznym elementem krajobrazu, widzianym często z linii wybrzeża i tarasu Olivia Star. Barwne moduły kontenerów tworzą geometryczną kompozycję, która kontrastuje z horyzontalnym spokojem morza. Statek, choć globalny w swojej funkcji, w pejzażu Gdańska staje się znakiem codzienności: rytmu portu, przepływu towarów i nieustannego ruchu.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gdańsk – miasto żurawi (2020)

Żurawie stoczniowe, rozpoznawalny symbol Gdańska, ukazane są jako element trwałego pejzażu — konstrukcje, które wyznaczają linię miasta równie mocno jak wieże kościołów czy nadmorskie klify. Ich obecność łączy historię przemysłu, tradycję stoczni i pamięć o wydarzeniach, które ukształtowały tożsamość miasta. W obrazie żurawie wpisują się w horyzont jako świadkowie i uczestnicy miejskiego życia.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bałtyk – nasze morze (2020)

Bałtyk przedstawiony jest jako morze zmienne, szarozielone, nieprzewidywalne, a jednocześnie głęboko malarskie. Artystka koncentruje się na jego charakterystycznej kolorystyce i nastroju — na wodzie, która nie jest lazurowa, lecz pełna subtelnych odcieni, odbić i załamań światła. Morze staje się tu naturalnym tłem dla całego regionu, podstawową linią horyzontu i źródłem nieustannego ruchu.

 

 

 

 

 

 

 

 

Kutry zimujące na brzegu (2025)

Zimujące kutry wyciągnięte na brzeg tworzą kompozycję spokoju i oczekiwania. Barwne kadłuby — noszące ślady pracy i pogody — ustawione są w szeregu, jakby chwilowo wyłączone z czasu. To scena charakterystyczna dla polskiego wybrzeża, ukazująca moment pauzy pomiędzy sezonami i relację człowieka z morzem, która toczy się w cyklu powrotów i odpoczynku.

 

 

 

 

 

 

 

 

Poranek w Jelitkowie (2025)

Obraz zatrzymuje chwilę tuż przed początkiem dnia: puste połacie plaży, błękitne niebo przecięte pasmami chmur, delikatne światło odbijające się od piasku. To studium atmosfery, w którym pejzaż staje się przestrzenią wyciszenia. Poranek ukazany jest jako moment równowagi pomiędzy nocą a dniem, pomiędzy ciszą a zbliżającą się aktywnością miasta.